Mutluluğu tattınız mı?

Ülkemiz de kangrenleşen Kürt sorunu ve ordu içindeki çeteleşme devam ettiği bir sırada, mutluluktan söz etmenin sırası mı diye sorabilirler okurlarım.

İngiliz’ler yorulunca, “tea-time” (çay molası) diye çalışmalarına 10-15 dakika ara verirler... Ben de sağlıklı bir netice alınması için, “Mutluluğu” tattınız mı diye soruyorum....

Mutluluk, bir yaz denizinin karşısında, bir ağaç gölgesindedir. Tedirgin edilmeden üstünde uyunan bir toprak parçasıdır. Bir bahar sabahında çıplak ayakla koşulan ıslak çimenlerdir. Sıcak bir günün bitimine doğru, birdenbire esiveren serin bir yeldedir. Güvenli bir düşüncenin aydınlığında, uygun bir sesin titreşimindedir. İstekle ısırılan bir peynir diliminde, yanarak içilen bir yudum suda, özlemle aranan bir fincan kahvededir. Bakkalda alınan bir paketi taşırken dergilerden yapılmış kese kağıdında göz ucuyla okunuveren güzel bir sözdedir. Günün ilk aydınlığında, gecenin son karanlığındadır. Özlenen sevgilinin dudaklarındadır. Bir annenin okşayışında, bir babanın bakışında, bir çocuğun gülüşündedir...

Mutlu insan, dış dünyada yaşar, özgür sevgileri ve geniş ilgileri vardır. Mutluluğunu bu ilgilerden, bu sevgilerden ve bunların kendisini başka insanlara sevimli göstermesi gerçeğinden alır.

Mutluluğun önemlı nedenlerden biri de, sevgidir. Genel hayat güvenci, kişioğlunun gereksemesi olan uygun bir sevgi göstermesiyle meydana gelir. Güven duygusunu doğuran, karşılıklı olarak sevmek ve sevilmektir. Hayatı güvenle karşılıyanlar, güvensizlikle karşılıyanlardan çok daha mutludurlar. Güven sevginin ürünüdür. Sevgidir insanı mutlulukla buluşturan. Seviniz, sevileceksiniz. Sevmeyen sevilemez. Ama sevilmek istemeden seviniz. Sevilmek için büyük iyilikler yapan kişinin çabası boşunadır. Bütün gücünüzle, alabildiğine, duygularınızın her zerresini bütünleyerek seviniz.

Mutluluğun büyük kaynaklarından biri aile’dır. Ana babanın birbirlerini, çocuklar da ana babalarını, ana babaların çocuklarını sevmesi güçlü bir mutluluk doğurur. Oysa, günümüzün aileleri mutlu değil, aksine mutsuzluk kaynağı olmaktadır. Bunun Psikolojik, ekonomik, siyasi, sosyal, eğitimsel, politik olmak üzere çok ve çeşitli nedenleri vardır. Ailenin büyük mutluluğuna erişebilmek için bütün bu nedenlerin çözümlemesi gerekir. Bu konu, bir bakıma, birbirleriyle çelişen koşullarla doludur. Örneğin, bir kadın, kocasının hoşnutluğunu, mutfağa girmesi ve girmemesiyle sağlıyabilir. Koca hem iyi kurulmuş bir sofra, hem de o iyi kurulmuş sofrayla yıpranmamış bir kadın ister. Buysa, belli bir ekonomik çizgiye erişmekle elde edilebilir. Bir başka örnek de, demokrasinin ülkeye genel yayılışının çocuklarla ana babalar arasındaki ilgileri etkilediği görülmektedir. Çocukların, ana babayı tanımadığı günümüz düzeninde, ana babalar, çocuklar üzerindeki haklarına güvenmemektedirler, çocuklarsa ana babalarına karşı saygı borçlarını yetirmişlerdir. Buysa, daha uygun evrensel demokratik kuralların hayat bulduğu bir politik düzende elde edilebilir. Kötü eğitim, kötü sosyal düzenlemeler mutluluğu engeller.

Benlik dışı birçok ufak tefek ilgilerde mutluluk doğururlar. Bunlar insanların yaşaması için gereklı olan temel ilgiler değil, boş zamanların  doldurarak kendisini o büyük ilgilerin yorgunluğundan kurtaran küçük ilgilerdir. Mutsuzluk, çoğu zaman, insanın pratik önemi olan şeylerden başka hiç bir şeye ilgi duymamasından ileri gelir. Dış ilgiler, herhangi bir çaba gerektirmezler, bundan ötürü de dinlendiricidirler. Birçok durumda mutsuzluk, yorgunluğun ürünüdür. Yorgunluk, dış ilgileri azaltır, dış ilgilerin azalması da, yorgunluğu artırır. Kişi, bu yuvarlağın içine düşmeye görsün, serüveni bedensel çöküntüyle sonuçlanır. Birçok eğlenceler, dinlendiricilik niteliğine uygun dış ilgilerdir. Oyun oynamak, tiyatro seyretmek, spor yapmak, meslek dışı kitaplar okumak. Bu nedenle denir ki, “mutluluk pınarında susuzluğunu gidermek istiyorsan kitap oku”. Benlik dışı bütün bu ilgiler, dinlendirici oldukları kadar yararlıdırlar.

Bilgi, teselli vericidir. Mutsuzluğumuz çoğu zaman, bilgisizliğimizden doğar. Ülke olarak evrensel demokratik kuralları yaşamımıza katabilseydik, kendimizi böylesine yıpratacak yerde, insanlığı uygarlığa götürenlerin büyük ordusunun bir eri olmayı yeğlerdik. O zaman kişisel kaderimiz ne olursa olsun, derin bir mutluluk, yaşadığımız sürece bizimle beraber olurdu.

Ben mutluluğu tadamadım, sizler tatınız mı?

0 Yorum · 216 Okunma ·

Yorum

Yorum yaz

Oylama